Okres predynastyczny Egiptu

Okres predynastyczny Egiptu

Dzieje starożytnego Egiptu są oparte według datowania sotisowego, które w sposób bardzo rozbieżny wiąże okresy dziesiątek tysięcy a nawet setek lat. Ten model zapisu wydarzeń historycznych budzi niesmak a niekiedy rozgoryczenie wśród ludzi interesujących chronologią państwa Egiptu. Okres predynastyczny jest jednym z rodzajów rozwiązań przedstawienia tej części historii świetności państwa, które rozwijało się w bardzo szybkim czasie. Należy pamiętać o tym, że dzięki malowniczemu krajobrazowi niezmierzonej pustyni państwo Egiptu było odcięte od innych krajów i plemion, z których strony mogłoby czuć się zagrożone. Większa liczba egiptologów uważa, że początki dziejów obywateli tej krainy rozpoczyna się od okresu pradynastycznego, gdzie najstarsze ślady działalności czynnej człowieka możemy zauważyć w okresie paleolitu. Wówczas grupy etniczne nomadów i myśliwych dotychczas prowadzący koczowniczy tryb życia zaczęli osiedlać się na obszarze rzeki Nil, ale nie w dolinie rzeki. Dowodem na to są odnalezione z wykopalisk archeologicznych na terenie pustynnym kamienne groty strzał i sierpy. Być może dało to początek rolnictwu prowadzonego na obszarze Nilu, co nie świadczy o zamieszkaniu tych grup etnicznych na stałe. Okres predynastyczny rozpoczynający się około 6000 do około 3100 p.n.e. stanowi okres epipaleolitu i neolitu, gdzie swój nowy dom znalazły zróżnicowane grupy etniczne wyznających własną wiarę i stosujące indywidualne techniki uprawy roślin. Z odnalezionych cennych wykopalisk możemy uznać, obecność w dolinie Nilu kultury Tasa i Badari żyjące koło 4500 lat p.n.e., których nazwa wywodzi się z południowego obszaru Dolnego Egiptu.Ogólnie rzecz biorąc możemy przyznać, że cywilizacja rozwijała się dosyć szybko i właśnie z niej czerpiemy swoje korzenie, dającego początek coraz nowocześniejszym technologiom w kolejnych stuleciach naszej ery.