Istota kulturowa Egiptu

Istota kulturowa Egiptu

Od dawnych czasów Egiptem władały z pokolenia na pokolenia dynastie Faraonów, których uważano za ludzi obdarzonych boskimi mocami jako synów boga słońca – Re(Ra). Pamięć o ich istnieniu trwała dopóki ich ciała nie uległy całkowitemu rozkładowi lub imię władcy zostało zachowane. W tym celu mumifikowano zwłoki zmarłych faraonów, składając je do przeznaczonych dla nich grobowców zwanych mastabach. Z upływem lat grobowce przeistaczały się kamienne piramidy, były one wznoszone w okresach Starego i Średniego Państwa Egiptu, właśnie po to, aby potem zmienić ich wygląd zewnętrzny na wykute w skale lub podziemne katakumby. Krajobraz pustynny gwarantował państwu egipskiemu całkowite bezpieczeństwo ze strony krajów i plemion, które mogliby mu w jakikolwiek sposób zagrażać. Wówczas cywilizacja miała szerokie horyzonty ku rozwojowi gospodarki, sfery politycznej czy kulturowej. Religia odgrywała bardzo istotną role w życiu każdego mieszkańca, przejawiała się dualizmem, czyli akceptowaniem istnienia dwóch sił: dobra i zła. W tej wierze, jeżeli człowiek  poprzez swoje uczynki w życiu doczesnym zasłużył lub nie był godzien znaleźć się w innym lepszym świecie, zwanym życiem pozagrobowym.  Sąd Ozyrysa odbywał się względem każdego człowieka po jego śmierci i od jego wyniku zależało, gdzie znajdzie się taka osoba. Określenie politeizmu jest przypisane wyznaniu religijnemu Egiptu, co oznacza, że wierzono w wielu bogów, gdzie kultem wyróżniano żywioły przyrody, czyli Nil i Słońce. Pozostałe kulty są określane mianem bóstw kosmologicznych, decydujących o równowadze i porządku owego Wszechświata ( Maat, Nut), czyli bogów podejmujących decyzje na temat dalszego losu człowieka; należeli do nich: Amon, Ozyrys i Izyda. Poza nimi istniały mniejsze ludowe bóstwa ( Bes) oraz bogowie pokazani w różnych postaciach n. p. z ludzkich ciał z głowami zwierząt ( Hatior, Horus, Hot, Anubis, Baster). Ku czci tych i innych bogów wznoszono świątynie, zaś ich opiekunami byli kapłani. Ciekawostką jest to, że właśnie oni, biorąc pod uwagę zachodzące anomalie atmosferyczne stworzyli kalendarz wyróżniający dwanaście miesięcy i 365 dni – kalendarz egipski.